Jako władca Michał prowadził dość wyważoną politykę wewnętrzną. W odróżnieniu od swojego poprzednika Leona, zagorzałego ikonoklasty, unikał prześladowań zwolenników kultu ikon, sam jednak ikonoklazmowi sprzyjał. Wzbudził jednak niechęć kleru swym drugim małżeństwem, zawartym z córką Konstantyna VI, Eufrozyną, która uprzednio wstąpiła do klasztoru.
Jeśli chodzi o sytuację zewnętrzną państwa, charakteryzuje ją rosnący nacisk ze strony Arabów, którzy w 823 r. zdobyli Kretę, a w 827 r. rozpoczęli najazdy na Sycylię. W 827 wybuchło powstanie na Sycylii. Tamtejszy uzurpator Euphemios został szybko pokonany, lecz na wyspie wylądowali Arabowie. Rozpoczęły się tam długoletnie walki z nimi o Sycylię. Michał uznał tytuł Ludwika I, cesarza Zachodu.
Rodzina Ze swoją pierwszą żoną, Teklą (zm. ok. 823), Michał II miał syna Teofila, kolejnego cesarza.
Przypisy
Bibliografia G. Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, przeł. pod red. H. Evert-Kappesowej, wyd.3 Warszawa 2008. R. Browning, Cesarstwo Bizantyńskie, przeł. G. Żurek, Warszawa 1997. K. Zakrzewski, Historia Bizancjum, wyd.2 Kraków 1999.
Kategoria:Cesarze bizantyńscy Kategoria:Urodzeni w VIII wieku Kategoria:Zmarli w 829 Kategoria:Dynastia amoryjska