W czasie I wojny światowej Rüstow zaciągnął się jako ochotnik do wojska. Pod koniec wojny przyjął idee socjalistyczne i z zadowoleniem powitał wybuch rewolucji w listopadzie 1918 roku.
W 1918 roku znalazł pracę w ministerstwie gospodarki jako referent ds. nacjonalizacji przemysłu węglowego Zagłębia Ruhry. Szybko jednak porzucił socjalistyczne koncepcje gospodarcze. W 1924 roku odszedł z ministerstwa gospodarki i przyjął stanowisko kierownicze w związku przemysłu maszynowego (Verein Deutscher Maschinenbau-Anstalten).
W 1933 roku musiał wyemigrować z kraju, między innymi z powodu związków z Kurtem von Schleicherem, który rok później został zamordowany przez hitlerowców w czasie „nocy długich noży”. W 1933 roku został powołany na stanowisko profesora geografii i historii gospodarczej Uniwersytetu w Stambule. Wówczas powstało najważniejsze dzieło Rüstowa „Ortsbestimmung der Gegenwart”. W Ankarze nawiązał kontakt z niemiecką ambasadą oraz korespondentami amerykańskimi. W tym czasie ambasadorem niemieckim w Turcji był Franz von Papen, były niemiecki kanclerz. Rüstow skierował uwagę Amerykanów na Helmutha Jamesa von Moltke, który należał do niemieckiego ruchu oporu (tzw.