Sentencja wyroku: „...skorzystawszy w 1949 r. z dobrodziejstwa amnestii, po wyjściu z więzienia powraca na drogę zbrodniczej działalności przeciw Polsce Ludowej. Wykazał, że żadne środki natury represyjno-wychowawczej nie są w możności odwieść go od drogi walki z ustrojem Państwa Polskiego i dlatego jedyną karą dla skazanego jest kara śmierci”.
9 lipca 1952 NSW utrzymał wyrok w mocy, a decyzją z 17 października prezydent Bierut nie skorzystał z prawa łaski na podstawie: AIPN BU, 1021/99 (Sr 722/47), Akta w sprawie przeciwko Adamowi Mireckiemu; ibidem, 944/139 (Sr 291/52), Akta w sprawie przeciwko Adamowi Mireckiemu, Władysławowi Lisieckiemu, Mieczysławowi Gągorowskiemu, Anieli Gliniak i Sylwestrowi Szokowi; ibidem, 01236/1337, Akta operacyjne dotyczące Adama Mireckiego i innych (mf 2093/3); ibidem, 0330/30, Akta operacyjne dotyczące Adama Mireckiego i innych, t. 1–3;