Główne dzieła: cykl powieściowy Robežnieki (w trzech częściach: 1909, 1912, 1921), ukazujący drogi łotewskiego chłopstwa udziału w rewolucji w Rosji (1905–1907). Opublikował ponadto powieści: Sieviete (1910), Zelts (1914), Renegati (1915–1916), Pērkona pievārtē (1922) i Liść na wietrze (wydanie polskie 1961).
Za powieść Ziemia zielona (1945, wydanie polskie 1950), przedstawiającą w zgodzie z założeniami socrealizmu obraz wsi łotewskiej w końcu XIX wieku, otrzymał w 1946 r. Nagrodę Stalinowską.
Pisał też nowele i utwory dramatyczne. Tłumaczył utwory twórców rosyjskich (A. Gribojedowa, N. Gogola, A. Tołstoja), angielskich (W. Szekspir), niemieckich (H. Heine, H. Mann) i francuskich (G. Flaubert).
Bogaty dorobek naukowy Upītsa obejmuje prace z historii literatury łotewskiej i powszechnej.
Został pochowany na Cmentarzu Leśnym w Rydze.
Powieści 1909: Jauni avoti 1910: Sieviete 1912: Zīda tīklā 1913: Pēdējais latvietis 1914: Zelts 1915: Renegāti 1921: Ziemeļa vējš 1922: Perkona pievārtē 1926: Pa varavīksnes tiltu 1928: Zem naglota papēža 1932: Jāņa Robežnieka nāve 1934: Vecās ēnas 1945: Zaļā zeme (pol. wyd. pt. Zielona ziemia, przekład W.