Samolot RWD-17 w swej pierwotnej formie posiadał nadmierną stateczność jak na maszynę szkolno-akrobacyjną, co szczególnie widoczne było podczas wykonywania figur autorotacyjnych (np. szybkie beczki).
Na wiosnę 1938 roku opracowano wersję wodnosamolotu pływakowego RWD-17W, różniącą się zastosowaniem mocniejszego silnika gwiazdowego Bramo Sh-14a o mocy 160 KM. Ówczesne wojskowe samoloty szkolne były wyposażone w silniki gwiazdowe, dlatego postanowiono również wybrać silnik tego typu. Nowa wersja miała zamontowane zamiennie pływaki lub podwozie kołowe. W prototypie wykorzystano metalowe pływaki amerykańskiej firmy Edo. W samolotach seryjnych zastosowano pływaki konstrukcji drewnianej o podobnym kształcie i wyporności co w prototypie. W wariancie na pływakach montowano też powiększony ster kierunku z płetwą ustateczniającą pod kadłubem. Prototyp o znakach SP-BPB oblatano najpierw z podwoziem kołowym w czerwcu 1938 roku, następnie przetestowano na pływakach. Serię pięciu RWD-17W zamówiło Kierownictwo Marynarki Wojennej z przeznaczeniem jako wodnosamoloty szkolne dla Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Zbudowano je w 1939 roku. RWD-17W posiadał niedopracowany układ chłodzenia silnika, co owocowało jego przegrzewaniem (nadmierna temperatura oleju).