Każdy ksiądz katolicki może go poświęcić, a jego noszenie nie wiąże się ze wstąpieniem do bractwa, ani z wpisaniem do specjalnej Księgi, nie ma do niego przywiązanych obowiązkowych modlitw codziennych, ale też nie wiąże się z jego noszeniem zyskiwanie odpustów. Można go też nosić w portfelu lub zaszyty do poduszki lub ubrania. Zapoczątkowany 18 stycznia 1840 przez Justynę Bisgueyburu, szarytkę (1817–1903). Zatwierdzony przez bł. Piusa IX w 1863. Tzw. Mały Szkaplerz Serca Jezusowego, biały. Składa się zazwyczaj z jednego płatka przypiętego do piersi, bądź zawieszonego na tasiemce. Na białym płatku naszyty jest wizerunek Serca Jezusa otoczonego cierniową koroną i napisem: Stój! Serce Jezusa jest ze mną, lub Przyjdź królestwo Twoje. Zapoczątkowany przez Magdalenę Remuzat w 1720 podczas morowej zarazy w Marsylii. Zatwierdzony 28 października 1872 przez bł. Piusa IX. Szkaplerz Najświętszego Serca Jezusa, biały (misjonarze oblaci Maryi Niepokalanej, misjonarze Najświętszego Serca Jezusa). Zapoczątkowany objawieniami Matki Bożej w Pellevoisin we Francji w 1876. Zaaprobowany przez Kościół w 1900.