Maturę zdał w 1875 i wyjechał do Wrocławia, gdzie na tamtejszym uniwersytecie podjął studia filologiczne. Był członkiem Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego. W maju 1878 przeniósł się na uniwersytet w Królewcu i uczestniczył aktywnie w życiu Polaków, pełniąc funkcję prezesa Polskiego Kółka Towarzyskiego. W 1879 występował jako oponent na obronie doktorskiej Józefa Łęgowskiego, również filomaty pomorskiego, późniejszego prezesa Towarzystwa Naukowego w Toruniu.
Od 1881 pracował jako nauczyciel języka polskiego w gimnazjum w Chojnicach. Mimo trudności ze strony pruskich władz oświatowych starał się o wysoki poziom nauczania tego przedmiotu, opiekował się polską młodzieżą w gimnazjum, zbierał składki i z tych środków gromadził polską biblioteczkę. Również dom rodzinny prowadził w duchu polskim. Dobry poziom jego lekcji potwierdzały prace uczniów, przesyłane do Towarzystwa Pomocy Naukowej. W 1901 został odsunięty od nauczania języka polskiego (przedmiot ograniczono do minimum i zezwolono na nauczanie go wyłącznie pedagogom niemieckim), a w 1903 jako aktywny Polak wysłany do pracy w gimnazjum w Westfalii (Coesfeld pod Monasterem), co argumentowano „interesem służby”. Pracował tam do końca życia.