Współczesny rozkwit weneckiej sztuki szkła przypada na lata 50. i 60. XX wieku, gdy miasto nadal stanowi światowe centrum dla wykonawców i miłośników szkła artystycznego. Znajduje się tam również Museo Vetrario, z zabytkami szkła wytwarzanymi lokalnie, jak również ze znaleziskami archeologicznymi z Egiptu i Libanu – kultury fenickiej, w której, według rzymskiego historyka Pliniusz Starszego, podobno przypadkowo wytworzono szkło w ognisku ok. 5000 p.n.e.
W odległym kulturowo zakątku działa modernistyczna szkoła fińska np. z rzeźbami wielkości waz stołowych, poczynając od popularnego Wazonu Aalto w wykonaniu Alvara Aalto z 1937, nagrodzonego Grand Prix na światowej wystawie sztuk rzemieślniczych i dekoracyjnych w Paryżu. Ogólnie biorąc szkło fińskie cechuje opływowość, przezroczystość, a w przypadku niekonwencjonalnych form-rzeźb – jego przesadna grubość, niekiedy wewnętrzna chropowatość pod szlifem i uzyskany przez to efekt zamglenia drogą rozpraszania światła.