Michael Balint (ur. 3 grudnia 1896 w Budapeszcie, zm. 31 grudnia 1970 w Bristolu) – psychoanalityk i zwolennik teorii relacji z obiektem.
Życiorys Balint był synem lekarza ogólnego pracującego w Budapeszcie i jako chłopiec towarzyszył ojcu w pracy. Podczas I wojny światowej brał udział w walkach, najpierw w Rosji, a potem we Włoszech. Po dwóch latach został ranny w kciuk i odesłano go do rodzinnej miejscowości, gdzie kończył studia medyczne rozpoczęte w 1914 roku na Semmelweiß University. Do jego ulubionych przedmiotów należała fizyka i biochemia. W 1917 roku, z polecenia swojej przyszłej żony, Alice Székely-Kovács, Balint przeczytał "Totem und Tabu" Freuda.
Zaczął on także uczęszczać na wykłady Sándora Ferenczi, który w 1919 został pierwszym na świecie uniwersyteckim profesorem psychoanalizy.
Balint z żoną oboje kształcili się w psychoanalizie w Berlinie i publikowali razem. W 1920 roku z powodu sytuacji politycznej przeprowadzili się na stałe do Berlina, gdzie Balint pracował w laboratorium biochemicznym Otto Heinricha Warburga – późniejszego zdobywcy Nagrody Nobla. W tym samym czasie pracował on w Instytucie Psychoanalizy w Berlinie. W 1924 roku Balint powrócił do ojczyzny gdzie kontynuował swoje analizy z Ferenczim.