Otto Stern (ur. 17 lutego 1888 w Żorach, zm. 17 sierpnia 1969 w Berkeley w stanie Kalifornia) – niemiecki fizyk, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1943 za odkrycie momentu magnetycznego protonu.
Życiorys Żory i Wrocław (1888–1912) Był wnukiem bogatego kupca żydowskiego, właściciela żorskiego młyna, Abrahama Sterna i synem Oskara Sterna i Eugenii (z domu Rosenthal). Miał czworo młodszego rodzeństwa (Berta, Kurt, Lota i Liza). W roku 1892 Sternowie przeprowadzili się do Wrocławia.
Po ukończeniu szkoły podstawowej Otto Stern kontynuował naukę w Johannes-Gymnasium we Wrocławiu, a następnie podjął studia uniwersyteckie we Fryburgu Bryzgowijskim, Monachium i Wrocławiu. Stopień doktora chemii fizycznej uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim w roku 1912. Jego rozprawa doktorska dotyczyła ciśnienia osmotycznego dwutlenku węgla w stężonych roztworach. Miała charakter zarówno praktyczny, jak też i teoretyczny. W przyszłości ustaliła jego działalność badawczą, dzięki której sam siebie określił jako „teoretyka doświadczalnego”.