thumb|Krater po wybuchu miny 30 lipca 1864 thumb|Ppłk Pleasants nadzoruje minowanie pozycji thumb|Rys. przedstawia wybuch widziany przez unionistów thumb|Krater w 2004 roku Bitwa o krater – bitwa stoczona w trakcie amerykańskiej wojny secesyjnej, podczas oblężenia Petersburga, 30 lipca 1864 roku. Stronami konfliktu były konfederacka Armia Północnej Wirginii dowodzona przez generała Roberta E. Lee oraz federalna Armia Potomaku, dowodzona przez generała mjra George’a G. Meade (pod bezpośrednim nadzorem głównodowodzącego, generała armii Ulyssesa S. Granta).
Po tygodniach przygotowań, 30 lipca saperzy sił federalnych zdetonowali minę na odcinku IX Korpusu gen. mjra Ambrose’a E. Burnside’a, tworząc potężną wyrwę w linii umocnień Petersburga. Mimo tak pomyślnego rozpoczęcia akcji wszystko obróciło się przeciw atakującym unionistom. Oddział za oddziałem wdzierały się do krateru i ponosiły klęskę. Konfederaci bardzo szybko pozbierali się, przypuszczając serię kontrataków pod wodzą gen. mjra Williama Mahone’a. Wyłom obrońcy obsadzili ponownie, a siły federalne zostały odparte z wielkimi stratami. Afroamerykańska dywizja gen. bryg. Edwarda Ferrero została zdziesiątkowana. Atak ten według Granta miał doprowadzić do zakończenia oblężenia.