Performatywność płci (inaczej: performatywność rodzajowa) () – termin wprowadzony do socjologii przez filozofkę i teoretyczkę kultury Judith Butler w książce Uwikłani w płeć (ang. )Butler, Judith (1990) Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity, New York: Routledge, s. 140; polskie wydanie: Butler, Judith (2008) Uwikłani w płeć, Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej, s. 262 ., oznaczający sposób konstrukcji płci społeczno-kulturowej poprzez jej nieustanne powtarzanie i odgrywanie.
Wypowiedzi performatywne oznaczają zdania, za pomocą których kreuje się rzeczywistość, np.: „Ogłaszam was mężem i żoną.”, „Ja ciebie chrzczę.”, „Koronuję cię na króla.”, „Mianuję cię generałem.”, „Otwieram posiedzenie.”. Człowiek staje się królem, mężem, żoną, generałem w momencie wypowiedzenia odpowiednich „słów-zaklęć”. Zdaniem Butler przypisanie płci kulturowej następuje w ten sam sposób, już w momencie, gdy położna podczas porodu mówi „To chłopiec.”, „To dziewczynka.”, przypisując nowo narodzonej osobie całe instrumentarium społecznych oczekiwań, stereotypów i ról związanych z płcią. To zdanie nie opisuje stanu faktycznego, lecz stanowi rozpoczęcie konstrukcji tożsamości płciowej w ramach dyskursu normatywnego.