Brał udział w I wojnie światowej. Początkowo pełnił funkcję szefa sztabu 2 Dywizji Piechoty Gwardii. Został wyróżniony Bronią Złotą i odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV klasy za waleczność w walkach pod Twierdzą Iwangorodzką (Dęblińską) i pod Jedwabnem. Od 8 marca 1915 dowodził 30 Połtawskim pułkiem piechoty. 26 czerwca tego roku został awansowany do stopnia generała majora. 29 lutego 1916 r. objął funkcję generała do specjalnych poruczeń przy dowódcy 4 Armii. 8 września tego roku objął funkcję generał-kwatermistrza Frontu Północnego. 19 kwietnia 1917 r. został w stopniu generała porucznika dowódcą 43 Korpusu Armijnego. Na jego Korpus wojska niemieckie naniosły główne uderzenie w czasie operacji ryskiej.
Po rewolucji lutowej 1917 dowódca 43 Korpusu Armijnego. Od 9 września do 11 listopada 1917 roku dowodził 5 Armią. Po rewolucji bolszewickiej i wyznaczeniu na Najwyższego Naczelnego Dowódcę chorążego Nikołaja Krylenki odmówił podporządkowania i 13 listopada 1917 został aresztowany. Uwolniono go w marcu 1918 w wyniku ogłoszenia amnestii.