Do wypracowanych w Collegium Nobilium rozwiązań nawiązywała także Komisja Edukacji Narodowej.
Nauczyciele
Onufry Kopczyński Samuel Chróścikowski Michał Dymitr Krajewski Adam Tadeusz Naruszewicz Antoni Wiśniewski Teodor Ostrowski Ignacy Zaborowski Edmund Andraszek Stefan Łuskina Franciszek Siarczyński Kazimierz Aleksander Pułaski
Studenci
Ludwik Szymon Gutakowski Tadeusz Antoni Mostowski Stanisław Mycielski Piotr Ożarowski Michał Jan Pac Ignacy Potocki Stanisław Kostka Potocki
Budynek Collegium Nobilium po zakończeniu działalności szkoły W 1807 budynek zajęto na szpital wojskowy, a później do 1830 działała w nim Szkoła Wojskowa Aplikacyjna. W latach 1830–1876 był on siedzibą Sądu Apelacyjnego.
Budynek był kilkakrotnie przebudowywany wraz z jego zmieniającą się funkcją. Pierwotnie barokowy o bogatym wystroju wnętrz i fasady, został przebudowany w stylu polskiego klasycyzmu na początku XIX wieku według projektu Antonio Corazziego. Jeszcze w XIX wieku budynek został podzielony na część mieszkalną przeznaczoną dla urzędników państwowych i pełniącą funkcję mieszczańskiej kamienicy, oraz na część biurową, gdzie ulokowały się urzędy i sądy. Pomimo przebudów budynek zachował swój pierwotny, barokowy układ kondygnacji z reprezentacyjnym podwyższonym pierwszym piętrem, tzw. piano nobile.