thumb|Nieśmiertelnik Bundeswehry z 1983 Nieśmiertelnik – nazwa używanego w wojsku elementu systemu identyfikacji żołnierzy w razie ich śmierci lub ranienia. Jest to blaszka z perforacją ułatwiającą jej przełamanie na dwie części, którą żołnierz nosi na łańcuszku na szyi. Na blasze wytłoczone są numery identyfikujące żołnierza. Może też składać się z dwóch blaszek identycznej treści noszonych razem (ten drugi system używany jest we współczesnej armii amerykańskiej). Amerykańskie nieśmiertelniki zawierają następujące dane: nazwisko, imię, numer ubezpieczenia, grupa krwi i wyznanie.
Historia Pierwsze metalowe nieśmiertelniki prawdopodobnie zaczęto stosować w armii antycznego Rzymu, nazywając je signaculum. Być może wytwarzano je z ołowiu, noszono na szyi i stosowano do IV wieku n.e., jednak są to niepotwierdzone informacje. W czasach nowożytnych używano ich w niektórych oddziałach podczas amerykańskiej wojny secesyjnej w 1865. W sposób zinstytucjonalizowany wprowadzono je w armii amerykańskiej w 1906, a na szeroką skalę pojawiły się w czasie I wojny światowej. W Armii Czerwonej podczas II wojny światowej funkcję nieśmiertelników miały pełnić drewniane lub gumowe kapsuły, w których zamykano karteczkę z danymi osobowymi.