W 1770 roku została dostrzeżona przez kapitana Jamesa Cooka (1728–1779), który wziął ją za przylądek. Pierwszym Europejczykiem na wyspie był angielski podróżnik Matthew Flinders (1774–1814), który wylądował tu w 1802 roku.
W latach 40. XIX w. na wyspę zaczęli przybywać europejscy osadnicy, którzy przywieźli konie, owce i bydło. W 1860 roku utworzono tu rezerwat Aborygenów, który zamknięto w 1909 roku, po tym jak wysiedlono wszystkich rdzennych mieszkańców wyspy.
W latach 1863–1992 prowadzono pozyskiwanie drewna sosnowego. Do 1977 roku wydobywano tu również piasek. Wyspa pozostawała także atrakcyjnym celem turystycznym.
Ochrona przyrody W 1908 roku środkowa część wyspy została objęta ochroną, a do 1925 roku prawie cała wyspa stanowiła las państwowy.
W 1971 roku na ok. jednej czwartej jej powierzchni ustanowiono park narodowy. W 1976 roku na północy wyspy utworzono Park Narodowy „Great Sandy” (ang. Great Sandy National Park). W 1992 roku cała wyspa została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Wyspa, obszary Cooloola na terenie Parku Narodowego „Great Sandy” oraz przylądek Inskip Point są ostoją ptaków IBA z uwagi na obecność dużej populacji przepiórnika czarnopierśnego.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wyspy Queenslandu Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Australii Kategoria:Wyspy Morza Koralowego