Wielokrotnie startował w turniejach indywidualnych, sukcesy odnosząc m.in. w Wiedniu (1950/51, I m.), Imperii (1959, I m.), Bydgoszczy (1964, II m. za Arturen Henningsem) oraz w Reggio Emilii (1968/69, dz. I m. wspólnie z , Iwanem Radułowem i Victorem Ciocâlteą i 1975/76, dz. II m. za Ludkiem Pachmanem, wspólnie m.in. z ). W 1969 r. podzielił VI miejsce (za Dragoljubem Janoševiciem, Palem Benko, Borislavem Ivkovem, Milanem Matuloviciem i Dragoljubem Ciriciem, wspólnie z Gedeonem Barczą i Nicolasem Rossolimo) w rozegranym we Vršacu turnieju pamięci Borislava Kosticia. Do uzyskania normy na tytuł arcymistrza zabrakło mu wówczas zaledwie pół punktu.
Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał w Reggio nell’Emilia i z tym miastem związany był aż do śmierci. W 1958 r. był pomysłodawcą zorganizowania pierwszego z cyklicznych turniejów międzynarodowych, które rozgrywane są do dziś. W czasie swojej kariery sędziowskiej był m.in. arbitrem na olimpiadzie w Nicei w 1974 roku. Był autorem wielu kompozycji szachowych, 176 stworzonych przez niego zadań otrzymało nagrody na konkursach organizowanych na całym świecie. Napisał również kilka książek o tematyce szachowej, a jego artykuły drukowane były we wszystkich włoskich czasopismach szachowych.