Po ekskomunice Związku Mariawitów w 1906 r. odszedł z Kościoła rzymskokatolickiego. Był organizatorem parafii mariawickiej pod wezwaniem Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu i jej wieloletnim proboszczem. Był zagorzałym sympatykiem arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i zwolennikiem reform kościelnych i doktrynalnych w Starokatolickim Kościele Mariawitów, które miały miejsce w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku.
W latach dwudziestych XX wieku kapłan Stanisław Maria Tytus Siedlecki był oskarżonym w licznych procesach karnych duchownych mariawickich, które dotyczyły kwestii obyczajowych.
Po rozłamie w łonie mariawityzmu w 1935 r. opowiedział się za mniejszością i związał się z denominacją felicjanowskąZ dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 225.. 9 czerwca 1935 r. otrzymał sakrę biskupią i wszedł w skład hierarchii duchownej Kościoła Katolickiego Mariawitów. W październiku tegoż roku został zmuszony do opuszczenia łowickiego kościoła, przejętego (wraz z plebanią i budynkami parafialnymi) przez mariawitów płockich. Przez kilka kolejnych lat nadal mieszkał w Łowiczu, przy zorganizowanej w wynajętym budynku kaplicy domowej mariawitów felicjanowskich.