Otrzymał tytuł profesorski w zakresie nauk prawnych.

Od 1945 do 1948 pracował jako asystent i starszy asystent w Katedrze Prawa Cywilnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 1982 został docentem, a w 1987 profesorem na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie kierował Katedrą Prawa Cywilnego. W latach 1987–1990 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Prawa Kanonicznego i Świeckiego KUL. Prowadził później zajęcia z zakresu prawa cywilnego w Uczelni Łazarskiego.

Działalność publiczna Do 1945 W 1940 z inicjatywy brata Zdzisława rozpoczął działalność konspiracyjną w Młodzieży Wielkiej Polski, w której działał do 1942. W 1943 został współtwórcą konspiracyjnej organizacji Młodzież Wszechpolska, w której działał do 1944. Walczył w szeregach Narodowej Organizacji Wojskowej, która weszła w skład Armii Krajowej. Jako żołnierz AK uczestniczył w powstaniu warszawskim. W stopniu kaprala podchorążego walczył w batalionie NOW-AK „Gustaw”, a następnie był żołnierzem batalionu „Harnaś”. We wrześniu został ranny podczas ataku na szpital. Po opuszczeniu Warszawy został skierowany do obozu w Pruszkowie.