wojnę golubską, Rudak znalazł się w granicach Polski.
Od 1435 roku Rudak należał do diecezji kujawsko-pomorskiej ze stolicą biskupią we Włocławku. Po II pokoju toruńskim w 1466 roku Rudak został wsią królewską, należącą do starostwa Dybowskiego w województwie inowrocławskim. W wyniku przeniesienia Nowej Nieszawy i zniszczeń dokonanych podczas wojen polsko-krzyżackich Rudak wraz z okolicznymi miejscowościami podupadły. W XVI w. Rudak uległ zniszczeniu. W 1598 roku mieszkańcy Rudaka, Stawek i Podgórza rozpoczęli budowę kościoła parafialnego, Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej i św. Jacka. Według zachowanych dokumentów, w 1661 roku na Rudaku istniała karczma, prowadzona przez Jana Barona. W XVII wieku do Rudaka przyłączono wieś Kosorzyn.
XVII–XVIII wiek W XVII wieku nastąpił ponowny rozwój wsi. We wsi rozpoczęto produkcję cegły strycharskiej. W 1603 roku osiedlili się tu osadnicy olęderscy z Niderlandów i Fryzji. Osiedleni na Rudaku i Kosorzynie na 16 włókach (ok. 287 ha) płacili starostwu 484,15 zł czynszu rocznie. Osadnicy mieli prawo do łowienia ryb w Wiśle oraz polowania na dziką zwierzynę i ptactwo na dzierżawionych terenach. Byli oni mennonitami, spotykającymi się na wspólnej modlitwie w świątyni wybudowanej w Małej Nieszawce. Pod koniec XVIII wieku na Rudaku założono cmentarz.