Niezależnie od tego latający na Fokkerach znakomici niemieccy piloci Max Immelmann i Oswald Boelcke zwrócili się do Antona Fokkera z prośbą o opracowanie szybszego i lepiej uzbrojonego samolotu, mogącemu dorównać myśliwcom przeciwnika. Zbudowany w zakładach Fokker Aeroplanbau prototyp o fabrycznym oznaczeniu M.15 i numerze E.122/15 oblatano we wrześniu 1915 roku. W porównaniu do E.III powiększono nieco rozmiary płatowca: wydłużono kadłub, wzmocniono kozioł podtrzymujący górę skrzydła oraz rozpórki podwozia głównego w celu utrzymania dodatkowego ciężaru nowego silnika. Zamontowano podwyższoną osłonę kabiny, która częściowo otaczała karabiny maszynowe, zwężając się w dół; skrzydła i usterzenie pozostały takie same jak w E.III. Napęd M.15 stanowił 14-cylindrowy silnik rotacyjny Oberursel U.III w układzie podwójnej gwiazdy o mocy 118 kW (160 KM), a uzbrojenie składało się początkowo z trzech zsynchronizowanych karabinów maszynowych lMG08 kalibru 7,92 mm, umieszczonych na grzbiecie kadłuba przed kabiną pilota, strzelających pod kątem 15° do góry.