Polska terminologia odnosząca się do poszczególnych rodzajów i części broni jest wyjątkowo bogata. Jej rodowód sięga wielu wieków. Rękojeść, a z nią cała broń biała, ma dwie strony: zewnętrzną i wewnętrzną. Pierwsza z nich to ta, która zwrócona jest na zewnątrz, gdy broń włożona jest do pochwy. Wewnętrzną jest strona znajdująca się przy ciele właściciela. Każdy nóż składa się z dwóch najważniejszych części: rękojeści i głowni (schemat 1. oraz schemat 2.). Głownia może być prosta lub zakrzywiona. Ma ona zawsze dwa płazy (11, schemat 2.), czyli płaskie strony boczne. Może być jednosieczna lub obosieczna. Głownia jednosieczna ma tylko jedno ostrze (5, schemat 2.), gdyż drugie zastąpione zostało grzbietem (7, schemat 2.). Miejsce łączenia głowni z rękojeścią to nasada. Niektóre głownie mają nasadę zgrubiałą i obustronnie zatępioną – w takim wypadku nazywamy ją progiem (9, schemat 1.). Końcową część głowni (jej „czubek”) nazywamy sztychem (15, schemat 2.). Odcinek znajdujący się przed sztychem nazywany piórem (6, schemat 2.). Sztych, nawet u głowni jednosiecznych, bywa niekiedy obosieczny. Czasem spotykamy głownie z wyszlifowanymi na ich płazach podłużnymi rowkami różnej szerokości. Rowek taki to zbrocze, bruzda lub strudzina (8, schemat 2.). Tę ostatnią nazwę zwykło się stosować raczej do rowków węższych.