W 1921 był jednym z założycieli Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Działał w Instytucie Gospodarstwa Społecznego. Od XXII Kongresu PPS w maju 1931, pełnił funkcję zastępcy członka Rady Naczelnej PPSBogdan Głowacki, Polityka Polskiej Partii Socjalistycznej 1929–1935, Warszawa 1979, s. 175. Od XXIII Kongresu PPS w lutym 1934 do wojny był członkiem Rady Naczelnej PPS. Od 1931 do 1939 – członkiem Warszawskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS (w lutym 1939 został również członkiem egzekutywy WOKR)Aleksandra Tymieniecka, Warszawska organizacja PPS 1918–1939, Warszawa 1982, s. 239. Pełnił również funkcję sekretarza Rady Związków Zawodowych w Warszawie.
W lutym 1935 był jednym z organizatorów Warszawskiej Narady Robotniczej z udziałem blisko pięciuset delegatów z PPS, Bundu, Poalej-Syjon Lewica i Lewicy Związkowej. W trakcie narady, na której Zdanowski przemawiał wraz ze Henrykiem Ehrlichem z Bundu, przyjęto Manifest postulujący: sześciogodzinny dzień pracy bez redukcji płacy, zawarcie umów zbiorowych, zakaz zamykania fabryk, roboty publiczne dla co najmniej 500 tys.