Po zakończeniu ostatniej rundy gracz mający najwyższą liczbę punktów McMahona wygrywa cały turniej. Oceniając wyniki graczy o sile gry poniżej poprzeczki nie należy patrzeć na bezwzględną pozycję gracza na liście, lecz porównywać ją z wynikami innych graczy o podobnej pozycji startowej (a więc i podobnej sile gry).
System szwajcarski można uznać za odmianę systemu McMahona w której wszyscy gracze otrzymują równą liczbę punktów początkowych (0).
Zalety Szybsze, niż w systemie szwajcarskim wyłonienie zwycięzcy Wczesne wyłonienie pretendentów do zwycięstwa i parowanie ich głównie pomiędzy sobą Unikanie parowania graczy znacznie różniących się siłą gry Gracz, który wygrywa w kolejnych rundach jest parowany z coraz silniejszymi przeciwnikami, natomiast gracz, który przegrywa - z coraz słabszymi. Dzięki temu udział w turnieju może być ciekawy dla zawodników bez względu na ich siłę gry i szanse na zwycięstwo. Możliwość stosowania dodatkowych nagród dla zawodników - np. za wygranie wszystkich gier, za najwyższy wynik wśród graczy o określonym rankingu, wieku (np.