W grudniu 1921 roku wrócił do Łucka, gdzie podjął pracę w jednym z notariatów oraz poświęcił się działalności społecznej na rzecz ludności karaimskiej. Był członkiem Komitetu Odbudowy Kienesy w Łucku i członkiem Zarządu Gminy, pełniąc przez pewien okres także funkcję prezesa. Uczestniczył w pracach nad uregulowaniem statusu prawnego Karaimów, przygotowaniem statutów poszczególnych gmin i statutu Karaimskiego Związku Religijnego w RP. W 1932 roku został czynnym członkiem Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego. Uczestniczył w pracach Towarzystwa Miłośników Historii Karaimskiej. Od 1936 do właściwego nazwiska dodawał Kokizow, nawiązując do miejscowości, skąd pochodzili jego przodkowie i do pokrewieństwa z osiadłym od końca XVIII wieku na Krymie rodem Kokizow. Za swoje zasługi został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz nadane zostało mu honorowe członkostwo gmin karaimskich w Łucku i Haliczu.
Działalność Mardkowicza została przerwana wraz z wybuchem II wojny światowej. Zmarł w 1944 roku w Łucku i został pochowany na miejscowym cmentarzu karaimskim, po którym obecnie nie ma śladu.