Erwin Rössner (ur. 24 września 1890 w Jarosławiu, zm. 8 stycznia 1963 w Londynie) – podpułkownik taborów Wojska Polskiego.
Życiorys W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. armii. Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1917 roku w korpusie oficerów taborowych. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był Batalion Taborów Nr 11.
W czasie wojny z bolszewikami, do marca 1920 roku kierował Referatem Taborowym Frontu Podolskiego, a następnie dowodził Szkołą Podchorążych Taborowych. 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w Korpusie Wojsk Taborowych, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów taborowych. Później dowodził Oficerską Szkołą Wojsk Taborowych i Szkołą dla Podoficerów Wojsk Taborowych, pozostając oficerem nadetatowym 7 dywizjonu taborów. 1 października 1925 roku został przeniesiony do 10 szwadronu taborów w Przemyślu na stanowisko dowódcy szwadronu.