Obchód Suchych Dni był obowiązkowy do roku 1970, kiedy to wprowadzono nowy kalendarz rzymski. Do momentu wejścia w życie konstytucji apostolskiej Pænitemini w 1966 roku obowiązywał w te dni post ścisły. Liturgia tych dni w tradycyjnym obrządku rzymskim jest szczególnie uroczysta: przez cały rok we mszy są prawie zawsze tylko dwa czytania, natomiast w środy Suchych Dni – trzy, a w soboty Suchych Dni – siedem.
Suche Dni w nowym obrządku rzymskim W 2002 roku (trzecie wydanie typiczne Mszału Rzymskiego) ponownie wprowadzono możliwość obchodzenia Suchych Dni również w nowym obrządku rzymskim (zreformowanym po Soborze Watykańskim II), ale w formie zmienionej i nieobowiązkowej. Ich termin i formę może określić lokalny ordynariusz. Obchody te winny służyć odnowie duchowej wiernych poprzez obchody liturgiczne, praktyki pokutne i akcje duszpasterskie.
Tradycyjnie Suche Dni, również w nowym obrządku rzymskim, nierzadko zachowują pewien związek z tematyką czterech pór roku, natomiast w Polsce zaproponowano następujące sformułowania intencji modlitewnych: