George Herbert (ur. 3 kwietnia 1593 w Montgomery, zm. 1 marca 1633 w Bemerton) – angielski poeta epoki baroku, mówca i duchowny anglikański. Jego wiersze są zaliczane do nurtu religijnego poezji metafizycznej.
Życiorys George Herbert pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej, był młodszym bratem Edwarda Herberta. Gdy miał trzy lata, zmarł jego ojciec i wychowaniem Herberta zajmowała się matka, której później zadedykował swoje pierwsze sonety.
W roku 1609 został studentem Trinity College Uniwersytetu w Cambridge, a od 1618 roku był wykładowcą retoryki na tej uczelni, w latach 1620–27 także oratorem uniwersyteckim. Przyjaźnił się z Johnem Donnem i Henrym Wottonem. Początkowo miał zamiar wybrać karierę dworską, jednak po śmierci króla Jakuba I przyjął święcenia diakonatu. W 1629 roku, po trzydniowej znajomości, ożenił się z Jane Danvers. W kwietniu 1630 roku osiedlił się w Bemerton koło Salisbury, obejmując tamtejszą parafię. We wrześniu tego roku otrzymał święcenia kapłańskie. Zmarł niecałe trzy lata później z powodu gruźlicy.