Podobny efekt wykorzystujemy podczas rejestracji z powierzchni czaszki potencjałów wywołanych.
Dość nieskomplikowane zespoły neuronów działają w rdzeniu kręgowym, gdzie kontrolują one podstawowe automatyzmy, takie jak: monosynaptyczny odruch ścięgnisty czy zwrotne unerwienie włókien mięśni szkieletowych. Zawierają one zarówno neurony pobudzające, jak i hamujące. Z kolei wewnątrzrdzeniowe własne zespoły neuronów, odpowiedzialne np. za koordynację ruchową kończyn podczas poruszania się, mają bardziej złożoną strukturę. Zespoły neuronów w korze mózgowej, jądrach podstawy czy móżdżku są obecnie tylko częściowo poznane, podczas gdy neuroanatomia tych struktur opisana jest bardzo szczegółowo.
Po wprowadzeniu technik rejestracji wieloelektrodowej dekodowanie informacji z dużych zespołów neuronów w czasie rzeczywistym stało się możliwe. Jeśli, jak wykazał Georgopoulos, tylko kilka neuronów kory ruchowej wystarczy do dokładnego przewidzenia ruchu ręki w dwóch płaszczyznach, rekonstrukcja ruchu całej kończyny powinna być możliwa na podstawie jednoczesnej rejestracji dostatecznej liczby neuronów. Równolegle, zachęcone przez duże granty badawcze DARPA, kilka laboratoriów badawczych rozpoczęło pracę nad interfejsem mózg-maszyna.