W Primera División zadebiutował w wieku dwudziestu dwóch lat, w sezonie 1980/1981. Do drużyny Sevilli FC sprowadził go sam Miguel Muñoz, wówczas (ale i do tej pory) najbardziej utytułowany menedżer hiszpański. Paco wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce Sevillistas i nie oddał go do końca swojej przygody z tym klubem, występując w 202 spotkaniach ligowych i dwukrotnie zajmując z nią miejsca w tabeli, które umożliwiły klubowi z Andaluzji start w rozgrywkach o Puchar UEFA. W 1983 roku zaliczył debiut w reprezentacji Hiszpanii, był także powołany na mistrzostwa Europy we Francji, które odbyły się rok później. Pełnił na nich rolę trzeciego bramkarza, zmiennika dla Luisa Arconady oraz Andoniego Zubizarrety. Z ławki przyglądał się na poczynania kolegów, którzy sięgali po wicemistrzostwo Starego Kontynentu.
W 1986 roku, po sześciu latach spędzonych w średniaku z Sánchez Pizjuán, zdecydował się na odejście do Realu Madryt, aktualnego mistrza kraju. Miał zastąpić w składzie odchodzącego na emeryturę Miguela Ángela, który w ostatnich latach strzegł bramki Królewskich.