Ze względu na słabe zdrowie wystąpił do władz kościelnych o zgodę na zwolnienie ze ślubów zakonnych; po uzyskaniu zgody 4 lipca 1893 inkardynowany został do archidiecezji poznańskiej, ale wobec nieuzyskania zezwolenia władz pruskich na objęcie beneficjów kościelnych, wypełniał pomocnicze funkcje duszpasterskie. Do 1897 pozostawał rezydentem przy kościele podominikańskim w Poznaniu, wiosną 1897 objął wikariat w Górce koło Łobżenicy w sanktuarium maryjnym. Zastępczo pełnił funkcje duszpasterskie w Kretkowie, był kapelanem kaplicy św. Józefa w Poznaniu, a w latach 1905–1910 administrował prebendą św. Ducha w Pniewach. Od 1910 przebywał jako emeryt w Poznaniu.
Adamski ogłaszał publikacje (głównie broszurowe), dotyczące katolickiego życia wewnętrznego, zwłaszcza kapłańskiego. Poruszał też problemy literackie. Podjął m.in. polemikę z Cecylią Działyńską na temat jej poglądów mistycznych, czego efektem stały się Kartki z życia modlitwy. Uważał, że mistyka stanowi podstawę chrześcijaństwa i jest niezbędna w życiu pobożnego kapłana. Jako znawca poezji polskich wieszczów narodowych pisał również o mistyce w Dziadach Mickiewicza.