Sułtan następnie rozpoczął wojnę z Persją.

Geneza Zwycięstwo chocimskie oraz zawarcie traktatu z Turcją, a także zamieszki wewnętrzne po śmierci sułtana Osmana II (20 maja 1622 roku) zapewniały Rzeczypospolitej pokój ze strony państwa osmańskiego. Jednak południowo-wschodnie kresy nadal były narażane na najazdy tatarskie organizowane przez przywódców koczowników znajdujących się pod zwierzchnictwem chana krymskiego. Do większych wypraw należał na przykład wypad ordy budziackiej na Lwów – Stryj – Przemyśl pod wodzą Kantymira w 1624 r. (porównaj bitwa pod Martynowem). Sułtan turecki i jego lennik – chan krymski – nie byli w stanie powstrzymać przed łupieżczymi najazdami koczowniczych ordyńców, których do napadów na sąsiednie kraje popychało często widmo głodu wywołane suszą czy pomorem bydła. Podobnie król polski nie potrafił zmusić Kozaków zaporoskich do respektowania pokoju z Turcją i powstrzymania się od „chadzek” na czarnomorskie wybrzeża Turcji. Bezkrólewie po śmierci Zygmunta III Wazy stało się dogodną okazją do ataku na Polskę.