Interesującym, ale nie do końca potwierdzonym zjawiskiem jest tzw. "samopodtrzymywanie" (autosuspension) przepływu prądu zawiesinowego zaproponowane przez R. A. Bagnolda w latach 60.R.A. Bagnold, Auto-suspension of transported sediment: turbidity current, Proc. R. Soc. London (A) 265, 315-19.. Zgodnie z propozycją Bagnolda, dodatkowa masa porwanych przez prąd grubszych ziaren zwiększa różnicę gęstości między prądem a jego otoczeniem, co z kolei przyczynia się do wzrostu prędkości przepływu. Większa prędkość oznacza natomiast silniejszą turbulencję, która pozwala na podtrzymanie porwanych ziaren w zawiesinie. Opisane sprzężenie zwrotne limitowane jest przez dyssypację energii w postaci ciepła, turbulencji i in. Nie jest do końca jasne, na ile model ten odpowiada rzeczywistości; niektórzy autorzyG.V. Middleton, J.B. Southard, Mechanics of sediment transport, 2nd edn Soc. Econ. Paleont. Mineral Eastern Section Short Course No. 3, Providence 1984. kwestionują możliwość podtrzymywania przepływu w ten sposób ze względu na znaczne straty energii. W jednej z analiz podano, że jedynie 2% energii prądu zawiesinowego dostępne jest na podtrzymywanie osadów, reszta zaś tracona jest na pokonywanie oporu na granicy prądu, ciepło i inneK.T. Pickering i in.: op.cit., s.