Maria Dąbrowska: Dzienniki – zapis z 27.06.1943 r.. Nazwa łacińska () w 1531 r. – w Rejestrze poborowym województwa lubelskiego – w 1620 r. w Rejestrze poborowym województwa lubelskiego
Granice Ziemia łukowska graniczy: na południu – z ziemią lubelską (Małopolska), oddziela ją dolina Tyśmienicy na południowym zachodzie – z ziemią stężycką (Małopolska), na zachodzie – z ziemią czerską (Mazowsze), na północnym zachodzie – z ziemią liwską (Mazowsze), na północy – z ziemią drohicką (Podlasie), oddziela ją rzeka Liwiec, na północnym wschodzie – z ziemią mielnicką (Podlasie), na wschodzie – z ziemią brzeską (Polesie).
Historia thumb|upright|Herb dawnej guberni siedleckiej
Ziemia łukowska ukształtowała się w ramach najpierw księstwa krakowskiego i sandomierskiego, województwa sandomierskiego, a następnie, od 1474 roku, w ramach województwa lubelskiego, gdzie stanowiła odrębny powiat. Łuków stanowił również siedzibę starostwa grodowego, obok Lublina.
Pod koniec X wieku na terenie obecnej wsi Strzyżew nad Krzną Południową we wschodniej części ziemi łukowskiej pobudowano mały gród obronny. Miał konstrukcję wału typową dla Wielkopolski.