Równolegle rozwijała się jego kariera akademicka. W 1949 uzyskał stopień doktora nauk prawnych po obronie rozprawy Przestępstwo nadużycia zaufania (promotorem był Stanisław Śliwiński). W latach 1950–1953 był zastępcą profesora w katedrze Postępowania Karnego i kierownikiem Zespołu Katedr Prawa Karnego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1954 uzyskał habilitację na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego za pracę Rewizja nadzwyczajna – nadzwyczajny środek odwoławczy czy środek nadzoru. W 1960 został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry postępowania Karnego na UW, a w 1969 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Był prodziekanem Wydziału Prawa UW w latach 1956–1957 oraz 1965–1968. Wypromował 11 doktorów prawa.

Należał do Stronnictwa Demokratycznego. Od 1963 do 1968 był wiceprzewodniczącym Komitetu Uczelnianego na UW, od 1967 do 1973 wchodził w skład prezydium Komitetu Stołecznego, a od 1973 do 1976 pełnił funkcję członka Centralnego Komitetu SD.

Publikacje Rewizja nadzwyczajna w polskim procesie karnym (1954) Opinia biegłego w postępowaniu karnym (1972) Rozprawa główna w polskim procesie karnym (1975) Polski proces karny w zarysie (1979)

Przypisy

Bibliografia