Władcy Aragonii początkowo zaakceptowali objęcie tronu królestwa Majorki (które prócz Balearów składało się z hrabstwa Roussillon i Cerdanya oraz Montpellier) przez Jakuba III, zwłaszcza że nowy król Majorki złożył im hołdy lenne – w 1327 Jakubowi II Sprawiedliwemu, a w 1329 jego następcy Alfonsowi IV. Dodatkowo, w 1336 Jakub III poślubił córkę Alfonsa IV – Konstancję.
Jednakże syn i następca Alfonsa IV, Piotr IV (zwany Ceremonialnym, panował 1336-1387) postanowił prowadzić politykę ekspansji, co wiązało się z koniecznością zajęcia Balearów, będących ważnym ośrodkiem handlu w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego. Piotr IV z poparciem papieża oskarżył Jakuba III o felonię i w 1342 zorganizował sfingowany proces. Wyrok wydany pod nieobecność Jakuba był dla niego druzgocący – został uznany za winnego złamania przysięgi lennej i pozbawiony wszelkich posiadłości. Takie orzeczenie dało Piotrowi IV prawny pretekst do najazdu na Królestwo Majorki. Aragońska inwazja miała miejsce w 1343, Jakub został pokonany w bitwie pod Santa Ponca, po czym rok później uciekł na kontynent, by następnie zaoferować Aragończykowi hrabstwa Roussillon i Cerdanya. Piotr IV, którego celem było podbicie wszystkich ziem królestwa Majorki, nie zgodził się z propozycją Jakuba, oferując mu jedynie pieniężne odszkodowanie za utracone ziemie.