Historia Obszar został włączony do państwa polskiego przez Mieszka I ok. 967 roku. Dziwnów to osada rybacka, w 1170 przez ujście Dziwny usiłowały uciekać statki króla duńskiego Waldemara Wielkiego, trafiły na mielizny i musiały zawrócić. Stoczyły wówczas bitwę z flotą pomorską koło wsi Połchowo, przy brzegu wyspy Gardzka Kępa. Dziwnów po raz pierwszy został wymieniony w dokumencie z 1243 roku. We wczesnym średniowieczu wiódł tędy ważny szlak handlowy łączący Zalew Szczeciński z Bałtykiem. W XIII w. Dziwna uległa zapiaszczeniu i straciła swoje znaczenie handlowe.
thumb|upright=0.9|lewo|Plaża w Dziwnowie na widokówce z 1900 r. W latach 1820–1830 zaczęli napływać do Dziwnowa pierwsi kuracjusze, co zapoczątkowało rozwój miejscowości jako kąpieliska morskiego. Już w 1823 znany jest jako uzdrowisko. W 1895 roku tuż przy plaży zbudowano największy na bałtyckim wybrzeżu hotel, który nazwano „”. Rok później, w 1896 na terenie hotelu odkryto źródło solankowe, później nazwane „” – źródło solankowe księcia Bismarcka. Przyczyniło się to do budowy łazienek solankowych i borowinowych. Oprócz tego zaczęto oferować też inhalacje oraz masaże. Dziwnów Wschodni stał się znanym kąpieliskiem solankowym, a pobyt tam można było wykupić w całej Europie, m.in. w Budapeszcie, Malmö, Pradze, Rydze, Sztokholmie, Wiedniu oraz Warszawie.