Dane te nie są jednak prawdziwe, gdyż opierają się na pomiarach dokonanych przed roztopami lodowca znajdującego się na szczycie Glittertind, którego ostatnia zmierzona wysokość wynosi 2464 m n.p.m., a z powodu ocieplenia klimatu nadal się zmniejsza (skała sięga do 2452 m n.p.m.).
Polacy na szczycie Galdhøpiggen
Pierwszym znanym z nazwiska Polakiem na Galdhøpiggen był Antoni Ojrzyński, który stanął na szczycie (wówczas jeszcze z kotą 2561) 12 lipca 1909 r. Był zapewne członkiem Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie, gdyż jego sprawozdanie z tego wyczynu znajdujemy m.in. w „IV Sprawozdaniu rocznym AKT we Lwowie za rok 1909”. W marcu 1931 r. na szczyt (podobnie jak na Glittertind) wszedł podczas samotnej wyprawy narciarskiej Jakub BujakKazimierz Saysse Tobiczyk (red.): „W skałach i lodach świata” t. I „Na szczytach gór Europy”, Wiedza Powszechna, Warszawa 1959, rozdz. Inne góry Europy (Chronologiczny wykaz osiągnięć, aut. Jan Alfred Szczepański), s. 378., który następnie opisał to w książce pt. Na nartach przez Norwegię (Lwów 1932).