Po upadku Napoleona Appiani utracił dochody i żył w ubóstwie.
Na twórczość artysty duży wpływ miał poeta Giuseppe Parini i dzieła klasycznych mistrzów Rafaela, Leonarda i Bernardino Luini. Za najlepsze jego prace uważane są dekoracje sklepienia w kościele Santa Maria di San Celso w Mediolanie i obrazy olejne Wenus i Miłość oraz Rinaldo w ogrodach Armidy.
W literaturze malarz często występuje jako „Andrea Appiani starszy”, dla odróżnienia od jego siostrzeńca, który był malarzem historycznym. Inni artyści noszący nazwisko Appiani, to Francesco (1704-1792) i Niccolò, nie byli oni jednak krewnymi Andrea .
Galeria
Przypisy
Bibliografia
Literatura dodatkowa Fernando Caruso: Andrea Appiani: (1754-1817). Paryż 1990.
Linki zewnętrzne Andrea Appiani w Artcyclopedia.com
Kategoria:Malarze związani z Mediolanem Kategoria:Włoscy malarze neoklasycyzmu Kategoria:Włoscy malarze nadworni Kategoria:Urodzeni w 1754 Kategoria:Zmarli w 1817 Kategoria:Ludzie urodzeni w Mediolanie