Uczestnik zjazdu socjalistów polskich w Paryżu w końcu listopada 1892 roku z ramienia ZjednoczeniaLeon Wasilewski, Dzieje zjazdu paryskiego 1892 roku: przyczynek do historji polskiego ruchu socjalistycznego, Warszawa 1934, s. 14..

Od 1889 był członkiem Socjalno-Rewolucyjna Partia „Proletariat” tzw. II Proletariatu współpracując m.in. z Marcinem Kasprzakiem. Nie zgadzając się z taktyką terrorystyczną, w sierpniu 1891, wraz z Edwardem Abramowskim, Kazimierzem Pietkiewiczem i Leonem Falskim, założył Zjednoczenie Robotnicze.

Po ukończeniu studiów w okresie 1891–1892 odbywał w Końskich służbę wojskową, którą zakończył jako chorąży rezerwy.

W listopadzie 1892, jako przedstawiciel „Zjednoczenia Robotniczego”, uczestniczył w powołaniu Związku Zagranicznego Socjalistów Polskich stanowiącego początek funkcjonowania Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1893, na polecenie ZZSP wyjechał do Berlina i wszedł do redakcji „Gazety Robotniczej”. Zajmował się również drukiem ulotek PPS. Po pierwszych aresztowaniach działaczy PPS, powrócił do Warszawy. W lutym 1894, na II Zjeździe PPS, który odbywał się w jego mieszkaniu przy ul. Niecałej, został członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego i pierwszym redaktorem (wraz z Józefem Piłsudski, Kazimierzem Pietkiewiczem, oraz Stanisławem Wojciechowskim) powołanego na zjeździe pisma „Robotnik”.