dowodził plutonem w samodzielnym szwadronie kawalerii 21 permskiej dywizji strzeleckiej. Od lutego 1924 r. był zastępcą dowódcy szwadronu, zaś od lipca tego roku dowódcą oddziału zwiadowczego 61 pułku strzeleckiego. Od połowy 1926 r. do połowy 1928 roku był słuchaczem kursów kawaleryjskich w kijowskiej szkole wojennej. Następnie objął funkcję dowódcy plutonu w 85 pułku kawalerii. Od lipca 1929 r. dowodził szwadronem w tym pułku. Od listopada 1930 r. był komisarzem politycznym szwadronu, a następnie naczelnikiem pułkowej szkoły dla żołnierzy wojsk konno-zmechanizowanych. Od kwietnia 1933 r. do września 1936 r. przeszedł szkolenie w Akademii Wojskowej im. M. Frunzego w Moskwie, po czym został naczelnikiem jej wydziału szkoleniowego. 29 grudnia tego roku awansował do stopnia kapitana. Od kwietnia 1937 r. był wykładowcą taktyki. 4 listopada tego roku awansował na majora. W grudniu objął funkcję starszego wykładowcy taktyki. 31 grudnia 1938 r. awansował na pułkownika. W 1939 r. został odznaczony Orderem Czerwonej Gwiazdy. Od października 1938 r. był jako docent naczelnikiem katedry historii wojny domowej. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., objął 2 lipca tego roku funkcję szefa sztabu 7 dywizji strzeleckiej. 11 października został naczelnikiem oddziału operacyjnego sztabu 32 armii.