Kampanie Nabuchodonozora II W 605 r. p.n.e. Nabuchodonozor II jeszcze jako następca tronu pokonał pod Karkemisz armię Necho II i wspomagających go Asyryjczyków. Babilończycy zajęli ziemie aż do Egiptu. Wyprawa z 601 r. p.n.e. nie zagroziła Egiptowi i ograniczyła się do umacniania władzy babilońskiej na zdobytych terenach, bowiem miejscowi sprzymierzeńcy faraona nieustannie stanowili źródło niepokojów w tym rejonie.
W 567 r. p.n.e. król Nabuchodonozor II zorganizował wyprawę do Egiptu w czasie trwającej tam walki wewnętrznej. Faraon Ahmose II zdołał zorganizować obronę kraju, jednak dolny Egipt został spustoszony.
Rola Królestwa Judy i miast fenickich w konflikcie Głównym teatrem działań zbrojnych i rywalizacji politycznej było królestwo Judy oraz miasta-państwa Fenicji z najważniejszym z nich Tyrem. Wpływy polityczno-handlowe Egiptu były w tej części świata starożytnego bardzo silne i stare. Panowanie faraonów (szczególnie XVIII dynastii) do rzeki Eufrat w przeszłości wiązało się z luźną zależnością obarczoną daniną. Natomiast polityka podbojów Asyrii mocno nadwerężyła gospodarkę fenicką, a północne państwo żydowskie Izrael zostało zniszczone. Babilończycy występujący jako spadkobiercy Asyrii tę politykę podbojów kontynuowali.