SDKPiL dysponowała organizacjami niemieckimi także w pruskim i austriackim zaborze, gdzie uznawały one odpowiednio program erfurcki i hainfeldzki.

1918–1922 Górny Śląsk Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. niemieccy socjaliści musieli się ustosunkować do daleko idących zmian granicznych. W Katowicach, Bydgoszczy i Bielsku przez krótki czas działały przedwojenne organizacje socjalistyczne podlegające SPD i SPÖ. Koniec wojny oraz idące za nim zniesienie stanu wyjątkowego pozwoliły na ożywienie się lokalnych SPD i PPS. W 1921 r. w szeregach górnośląskiej SPD było zapisanych 8 tysięcy, a w szeregach PPS około 40 tysięcy członków. Na sytuację SPD wpływało negatywnie istnienie konkurencyjnej Niezależnej Partii Socjaldemokratycznej Niemiec (USPD) oraz aktywność lokalnych komunistów (KPD). Plebiscyt z 1921 r. oraz późniejszy podział Górnego Śląska podzieliły niemieckich i polskich socjaldemokratów – niemieccy wstępowali do lokalnych Freikorpsów, polscy zasilali organizacje powstańcze. Rezultaty akcji pojednawczych ze strony socjaldemokracji Niemiec i Polski były nikłe.