Po zakończeniu walk wraz z innymi żołnierzami XIII Brygady został internowany we Francji.

Po upadku Francji zgłosił się na roboty do Niemiec, z których uciekł przedostając się wiosną 1942 do Warszawy. Wstąpił tam do Polskiej Partii Robotniczej i jej siły zbrojnej – Gwardii Ludowej. W marcu/kwietniu 1943 objął stanowisko kierownika „Techniki” (oddział odpowiadał za konspiracyjne drukarnie i kolportaż prasy podziemnej) Sztabu Głównego GL PPR. Po powstaniu Armii Ludowej został w stopniu kapitana szefem Służby Techniczno-Wywiadowczej w jej Sztabie Głównym. Jej zadaniem było organizowanie aparatu wywiadowczego, zapewnienie lokali do tej działalności, kontrola terminowości i estetyki pracy ruchu oporu oraz przestrzeganie zasad konspiracji drukarni.

W dniu wybuchu powstania warszawskiego znajdował się na Starym Mieście, gdzie objął dowództwo nad 3. batalionem AL. 27 sierpnia z grupą swoich podkomendnych przedostał się kanałami na Żoliborz kontynuując walkę w tej dzielnicy. 19 września został ciężko ranny podczas walk na ul. Drużbackiej na Marymoncie i po dwóch dniach zmarł.

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B6-8-27).