pracę tę, o pionierskim charakterze, opublikowano już po śmierci autorki w opracowaniu Ewy Dwornik-Gutowskiej (O małopolskim malarstwie ikonowym XIX wieku. Studia nad epilogiem sztuki cerkiewnej w diecezji przemyskiej i na terenach sąsiednich, Ossolineum, Wrocław 1973). Maria Przeździecka zamierzała kontynuować temat ikon w pracy habilitacyjnej, czego nie zdołała zrealizować ze względu na stan zdrowia i śmierć.
Ogłosiła przeszło 50 artykułów i recenzji, z czego większość na łamach „Polskiej Sztuki Ludowej”. W licznych opracowaniach przedstawiała sylwetki twórców ludowych, głównie rzeźbiarzy. W maszynopisie pozostawiła m.in. pracę na temat aspektów plastycznych w ludowych obrzędach rodzinnych i corocznych.
Zdrowie jej uległo wczesnemu pogorszeniu w efekcie pracy przymusowej w Niemczech; od 1961 nie była w stanie uczestniczyć w terenowych pracach badawczych, a doktorat przygotowywała mimo nawrotów choroby nowotworowej. Pochowana została w Kielcach.