Od kwietnia 1945 jako dowódca plutonu czołgów 2 Brygady Pancernej 1 Korpusu Pancernego brał udział w walkach na szlaku bojowym: Myślibórz, Nysa, Budziszyn, Drezno i Mielnik.

Po wojnie był dowódcą kompanii w 2 pułku czołgów 2 Brygady Pancernej. W marcu 1946 został zastępcą dowódcy 1 Batalionu Rozpoznawczego do spraw liniowych, a od maja 1946 był szefem sztabu 1 Warszawskiego Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W kwietniu 1947 został zastępcą szefa sztabu 2 pułku czołgów ds. taktyczno-wyszkoleniowych, a w sierpniu 1947 został szefem sztabu pułku. W latach 1947–1948 przebywał na kursie doskonalenia oficerów broni pancernej szczebla szefów sztabu i dowódców pułku przy Oficerskiej Szkole Broni Pancernej. Po ukończeniu kursu w lipcu 1948 powrócił na stanowisko szefa sztabu pułku, a od października 1949 był pomocnikiem dowódcy 6 pułku czołgów ciężkich we Wrocławiu do spraw wyszkolenia. Od lipca 1951 do października 1953 był dowódcą 6 pułku czołgów ciężkich.

W latach 1953–1954 był słuchaczem Kursu Doskonalenia Dowódców w Akademii Sztabu Generalnego WP. Od 3 listopada 1954 do 19 listopada 1956 dowódca 11 Dywizji Zmechanizowanej w Żaganiu.