O swoich książkach André Léo zyskała już wtedy pierwsze pozytywne recenzje, w których była porównywana m.in. do George Sand. W 1863, po śmierci męża, utrzymywała się już całkowicie z własnej pracy pisarskiej i coraz aktywniej włączała się w działalność półlegalnych stowarzyszeń socjalistycznych i feministycznych. Była członkinią I Międzynarodówki, której hasła emancypacji robotników uważała za ważne uzupełnienie swojego światopoglądu feministycznego. Należała do zespołu redaktorów pisma Egalité związanego z tą organizacją, w którym przedstawiała swoje poglądy o mnogości dróg wiodących do socjalizmu oraz o związkach walki robotników z walką kobiet. Podobnie jak Flora Tristan, której twórczość niejednokrotnie była inspiracją dla André Léo, szczególnie zwracała uwagę na sytuację robotnic. Wielokrotnie polemizowała w tym zakresie z silnymi we francuskiej sekcji Międzynarodówki proudhonistami, którzy byli nieprzychylnie nastawieni do politycznej aktywności kobiet.