Dowódcą wojskowym powstania został podpułkownik (5 września mianowany generałem) Golian, a 6 października przerzucony z Londynu przez terytorium ZSRR generał dywizji Rudolf Viest. Najwyższą władzą w powstaniu była Słowacka Rada Narodowa, na czele której we wrześniu 1944 stanęli jako współprzewodniczący profesor Vavro Šrobár i Karol Šmidke. Powstańczą stolicą – siedzibą władz politycznych i sztabu wojskowego powstania – została, opanowana 30 sierpnia, Bańska Bystrzyca. Walki toczyły się głównie w środkowej części kraju i na obszarach górskich – wbrew zamierzeniom dowódców powstanie nie objęło całej Słowacji, a zwłaszcza Bratysławy. Powstanie objęło obszar około 20 tysięcy km², zamieszkany przez 1,7 miliona ludzi. Powstańcom nie udało połączyć się z Armią Czerwoną i Czechosłowackim Korpusem Armijnym, powstrzymanymi na Przełęczy Dukielskiej, zaś Niemcy rozbroili trzon armii słowackiej – 2 dywizje piechoty stacjonujące w północno-wschodniej Słowacji, które miały obsadzić Przełęcz Dukielską, kluczową dla połączenia się z Armią Czerwoną.