Termin "pasticcio" został użyty po raz pierwszy w 1742 roku w języku angielskim, a w 1795 roku - w języku włoskim. W czasach tych nie było ochrony praw autorskich, więc pasticcio nie był uważany za praktykę złą. Kompozycje, których już nie wykonywano, były szybko zapominane. Pasticcio pozwolił więc tchnąć „nowe życie” w muzykę, która wcześniej odnosiła szczególne sukcesy. Czasami już istniejące utwory solowe były wzbogacane o nowe fragmenty orkiestrowe; na przykład cztery pierwsze koncerty fortepianowe Wolfganga Amadeusza Mozarta (KV 37, 39, 40 i 41) składają się z części sonat na fortepian innych kompozytorów, które Mozart wzbogacił o partie orkiestrowe.
Przykładem pasticcia może być opera Mucjusz Scaevola, w której stworzeniu uczestniczył m.in. Georg Friedrich Händel, oraz L'oracolo in Messenia Vivaldiego, którą wystawiano w formie pasticcio, wykorzystując m.in. utwory Geminiana Giacomellego i Riccarda Broschiego. Znane są też trzy opery pasticcio do muzyki Rossiniego: Ivanhoe, Robert Bruce i Muzyczna pszczoła.