Ponadto „wydawał z zamiłowaniem prace naukowe i wartościowe” m.in. tłumaczenia na jęz. pol. Rysu biograficznego Adama Mickiewicza Edmunda Fontille’a (wł. Edmond Mainard, mąż Ksawery Deybel, tłum. Lucjan Siemieński, 1863) i Żywotu św. Stanisława... Jana Długosza (tłum. Ludwik Feliks Karczewski, 1865) oraz biografię Adama Czartoryskiego autorstwa Lucjana Siemieńskiego (1863), sześć pieśni Władysława Żeleńskiego (1864) do słów Bohdana Zalewskiego i Władysława Syrokomli, a także pieśni patriotyczne autorstwa syna kompozytora Franciszka Mireckiego, Stanisława, i Kobiety dramatów Słowackiego pióra Michała Bałuckiego (1867). Jedną z ostatnich wydanych przez siebie książek opatrzył wstępem, w którym wyłożył swoje wydawnicze credo, określając się jako „miłujący kraj wydawca”. Zapowiadał też w nim edycję polskiego przekładu słynnej później książki Stefana Buszczyńskiego Upadek Europy (La décadence de l’Europe), do czego jednak nie doszło. Wydawane przez siebie utwory drukował na ogół w drukarniach krakowskiego „Czasu” i Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także w Lipsku.